Λαοί υπάκουοι, που σκύβουν το κεφάλι και υπομένουν βυθισμένοι στη δυστυχία τους τα μέτρα λιτότητας που επιβάλλουν όλες οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις.
του Γ. ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Λαοί ανυπάκουοι που αντιδρούν με σφοδρότητα στα μέτρα αυτά, βγαίνουν στους δρόμους και με αλλεπάλληλα κύματα διαδηλώσεων ανατρέπουν το πολιτικό σκηνικό, εκδιώκοντας τις κυβερνήσεις που επιχειρούν μια γιγαντιαία ανακατανομή του κοινωνικού πλούτου εις βάρος των οικονομικά ασθενέστερων κοινωνικών στρωμάτων. Λαούς που ανήκουν και στην πρώτη και στη δεύτερη κατηγορία έχει να επιδείξει η Ευρώπη στις μέρες μας. Στη διάρκεια αυτής της κρίσης, οι Ευρωπαίοι πολίτες με τη στάση τους συνδιαμορφώνουν τη μοίρα τους. Οι Γάλλοι στους δρόμους. Τρεις φορές μέσα σε έναν μήνα, πάνω από 2.500.000 διαδηλωτές κάθε φορά πλημμύρισαν τις πόλεις! Δεκαπέντε χρόνια έχουν να γίνουν τέτοιες κινητοποιήσεις. Ο Σαρκοζί εμφανίζεται ανυποχώρητος στο θέμα της αύξησης της ηλικίας συνταξιοδότησης, κάνοντας μόνο δευτερεύουσας σημασίας υποχωρήσεις. Αν όμως επιμείνει μέχρι τέλους, πιθανότατα η ήττα του στις προεδρικές εκλογές της άνοιξης του 2012 θα έχει σφραγιστεί ήδη από τώρα. Επος των Ισλανδών. Εξεγέρθηκαν το φθινόπωρο του 2008 και ακόμη δεν έχουν σταματήσει! Αν οι ελπίδες των Ευρωπαίων εργαζομένων εναποτίθενται στον γαλλικό γίγαντα, ο ανυπόκριτος θαυμασμός τους ανήκει στον ισλανδικό «ψύλλο» - σ’ αυτό το έθνος των 320.000 ανυπότακτων Βίκινγκ που έχουν κάνει τα πάντα.
Ανέτρεψαν την κυβέρνηση της Δεξιάς. Εξευτέλισαν τη νέα κυβέρνηση της κεντροαριστεράς, όταν αυτή υπέκυψε στις πιέσεις των Αγγλων και της ΕΕ και υπέγραψε συμφωνία να πληρώσει ο ισλανδικός λαός τα χρέη των Ισλανδών τραπεζιτών στο εξωτερικό...