Από μικρό παιδί ενθυμούμαι ότι ποτέ στό σχολείο δεν προλαβαίναμε να διδαχθούμε παρά μόνο αποσπασματικά, την νεότερη Ελληνική Ιστορία και ιδιαίτερα την περίοδο μετά την Μικρασιατική καταστροφή έως την εποχή που διανύαμε.
Είναι προφανές ότι η Ιστορία αυτής της περιόδου, και αμφιλεγόμενη είναι, και τα γεγονότα ως σχετικά πρόσφατα, επιδέχονται πολλών ερμηνειών, αλλά κυρίως η Ιστορία αυτής της περιόδου αποτελεί μια καυτή πατάτα για κάθε υπουργό παιδείας, αφού ο τρόπος διδασκαλίας της μπορεί πολύ εύκολα να γίνει όπλο προπαγάνδας.
Από το σημείο αυτό όμως έως την πλήρη κατάργηση της διδασκαλίας της, κατάργηση που περιλαμβάνει, όλη την νεότερη ιστορία η απόσταση είναι μεγάλη.
Σκέπτομαι λοιπόν ότι τα Ελληνόπουλα μη γνωρίζοντας την ιστορία της δημιουργίας του Νέου Ελληνικού κράτους, πολύ εύκολα θα πέφτουν θύματα π.χ. της σκοπιανής προπαγάνδας για την Μακεδονία, αλλά και όλων των ιστορικών κατασκευασμάτων , με την βοήθεια των οποίων γειτονικά κράτη προβάλουν κάθε είδους απαιτήσεις εναντίον της πατρίδας μας.
Την εποχή δηλαδή που γειτονικά κράτη, προσπαθούν να τεκμηριώσουν στην συνείδηση των λαών τους την δική τους ιστορική άποψη για την νεότερη ιστορική περίοδο, πλάθοντας μύθους γύρω από την καταγωγή τους, τους ήρωές τους, την γλώσσα τους, τους αγώνες τους, την πληθυσμιακή τους διασπορά, εμείς επιβάλουμε στην νεολαία μας πλήρη άγνοια, των γεγονότων που καθόρισαν την ίδρυση και ολοκλήρωση του νεώτερου Ελληνικού κράτους.
Πρόκειται για ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον του Ελληνισμού, που συμπεριλαμβάνει και άλλες δράσεις , όπως η διδασκαλία της Αγγλικής στην Α΄τάξη του Δημοτικού, οι επιθέσεις εναντίον δασκάλων που προσπαθούν να εκπαιδεύσουν Ελληνόπουλα, η στοχευμένη αλλαγή κομματιών της ιστορίας μας, η επίθεση εναντίον του μαθήματος των Θρησκευτικών. Μόνο που η επίθεση αυτή έρχεται από μέσα.
Τελικά Εφιάλτες υπάρχουν σε όλες τις εποχές.
