Το σενάριο γράφτηκε. Ώρα να αρχίσουν τα... επεισόδια

Δεν νομίζω ότι είμαστε σε κανέναν μεγάλο λήθαργο. Ενα μέρος της ελληνικής κοινωνίας ναι, αλλά δεν είναι αυτός ο λόγος της μη-αντίδρασης.

Αλλά έχω την γνώμη ότι από τότε που ξέσπασε η κρίση, και πήραν τα μέτρα που πήρανε, πως έχουνε αμολύσει λυτούς και δεμένους ώστε να κρατήσουνε κολλημένους τους νοικοκυραίους στον καναπέ. Τους νοικοκυραίους, 40, 50-κάτι και κάπου εκεί. Αυτούς.

Πότε με την πειθώ (τώρα νοικοκυρεύουμε το κράτος, σώζουμε την πατρίδα από την χρεωκοπία, και κυνηγάμε κλέφτες και φοροφυγάδες), πότε με την ενοχοποίηση (φταίμε όλοι, όλοι μαζί τα φάγαμε, φταίνε όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι), πότε με τον φόβο (νεκροί στην Marfin, απίστευτα ισχυρές δυνάμεις ΜΑΤ στον δρόμο που ψεκάζουν και κοπανάνε αδιακρίτως), πότε με την απειλή ότι

Θα πάρεις την μεγάλη απόφαση;

Περπατάει με το κεφάλι σκυφτό, αρκετή ώρα, με εκείνη τη χαρακτηριστική βραδυπορία που δείχνει άνθρωπο φορτωμένο, προβληματισμένο. Φέρνει και ξαναφέρνει στροβιλισμένες μέσα στο νου του γνώριμες σκέψεις, όμορφες στιγμές, γνωστά πρόσωπα, κάποτε αγαπημένα, τώρα θαμπά, χαμένα στο συναίσθημα που τον πνίγει...

Είναι μεγάλη η απόφαση και είναι επιτακτική η ανάγκη να την πάρει, εδώ και τώρα, μόνος καθώς περιδιαβαίνει τους δρόμους της δικιάς του πόλης, της δικιάς του αγαπημένης "φυλακής..." Βλέπεις τα μεγάλα, τα... σημαδιακά στοιχεία που συνθέτουν τη ζωή μας δεν έρχονται με προειδοποίηση αλλά έρχονται αναπάντεχα, σχεδόν από το πουθενά, και μας ξαφνιάζουν